فناوری پرایمکس

کاهش تلاش شنیداری به وسیله ی فناوری شنوایی پرایمکس

هدف اصلی تقویت صدا به وسیله ی سمعک این است که درک گفتار کاربر سمعک بهتر شود. وقتی کاربر سمعک در مکان هایی قرار می گیرد که شلوغ تر است، دچار چالش زیادی برای شنیدن و فهم کلمات می شود و این امر مهم ترین مساله ای است که باید در هنگام انتخاب و تجویز و تنظیم سمعک به آن دقت کرد. یکی از مواردی که در هنگام تجویز و تنظیم سمعک باید به آن دقت داشت و متاسفانه کمتر به آن دقت می شود، بار ذهنی است که در هنگام گوش دادن به گفتار در شلوغی ها به کاربر سمعک وارد می آید. این بار ذهنی را تلاش شنیداری می نامند. تلاش شنیداری آن میزان زحمت و تلاشی است که کاربر سمعک از خود بروز می دهد تا بتواند کلمات و گفتار را در شرایط شلوغ بشنود. به عبارت دیگر، در هنگام تجویز و تنظیم سمعک نه تنها باید تقویت به صورتی ارایه و تنظیم شود که منجر به بهبودی درک گفتار شود، بلکه باید به گونه ای نیز باشد که درک گفتار به راحتی و آسان برای کاربر رخ دهد، یعنی بهبودی درک گفتار با کمترین تلاش شنیداری. این موضوعی است که هدف اصلی فناوری نوین پرایمکس است: بهبودی درک گفتار، در عین حال کاهش تلاش شنیداری کاربر.

 

بهبودی درک گفتار

بسیاری از قابلیت ها و ویژگی هایی که فناوری پرایمکس دارد، متعلق به نسل پیشین خود، یعنی فناوری باینکس، است. از لحاظ بالینی و به خوبی این مساله ثابت شده است که این ویژگی ها موجب سودمندی فرد می شوند، به ویژه اینکه باعث بهبودی درک گفتار شده اند. بنابراین، قبل از اینکه ما فناوری جدید پرایمکس را امتحان کنیم، بهتر است بعضی از ویژگی های اصلی و کلیدی فناروی باینکس و نیز نتایج حاصل از تحقیقات بالینی به عمل آمده بر روی آن ها را مرور کنیم.

با ارایه ی فناوری جهت داری دو گوشی و نیز فناوری کاهش دو گوشی نویز، پیشرفت عظیم و قابل توجهی در زمینه ی کاهش نویز زمینه و بهبودی کیفیت صدای سمعک رخ داد تا بدین وسیله درک گفتار بیشتر و بهتر شود. سمعک های باینکس یک فناوری جهت داری دو گوشی پیشرفته ای را دارند که جهت داری باریک نام دارد و با این فناوری، امکان انتقال داده های شنیداری در بین دو سمعک، آنهم به صورت همزمان، وجود دارد. این اولین فناوری سمعک بود که با مطالعات بالینی ثابت شد که کاربر سمعک به وسیله ی آن قادر است گفتار را در محیط های شلوغ حتی بهتر از افراد هنجار بشنود. جهت داری باریک که بخشی از فناوری میکروفن جهت دار تطابقی خودکار و با کیفیت بسیار بالایی است، در هنگامی که کاربر سمعک در شرایط خیلی شلوغ قرار بگیرد، فعال می شود. این نوع جهت داری علاوه بر آن جهت داری مرسومی است که در سمعک ها استفاده می شود. در حقیقت، سمعک در جاهای شلوغ در حالت جهت داری مرسوم است و وقتی سطح شدت نویز بیشتر می شود، یعنی محیط شلوغ تر می شود، جهت داری از حالت مرسوم به جهت داری باریک تغییر می یابد. این حالت باعث می شود که درک گفتار از جلو برای کاربر سمعک در رستوران های شلوغ یا مهمانی های پر سر و صدا بهتر شود. این نوع جهت داری خودکار و هوشمند باعث می شود تا کاربر در این زمینه، سودمندی های لازم از سمعک را در شرایط شلوغ کسب کند. همچنین تحقیقات بالینی نشان داده اند که جهت داری خودکار دو گوشی حتی برای آن دسته از کاربرانی نیز مفید و سودمند باشد که از سمعک های CIC با یک میکروفن استفاده می کنند.

این گونه سمعک ها همچنین می توانند به صورت خودکار به سمت پشت و یا طرفین کاربر تمرکز کنند و برای این کار نیازی به علایم فضایی خاصی نیست. این ویژگی به نام تمرکز فضایی بر گفتار نام دارد و برای مواقعی خوب است که کاربر سمعک نمی تواند به سمت فرد گوینده برگردد، همچون مواقعی که او مشغول رانندگی است. سمعک های باینکس همچنین دارای قابلیت بسیار موثر کاهش دیجیتالی نویز است. ویژگی کاهش دو گوشی نویز باد به صورت الکترونیکی باعث می شود قسمت هایی از سیگنال شنیداری که دارای نویز باد نیست، به سمت گوش مقابل انتقال یابد و بدین وسیله، کیفیت صوتی سیگنال شنیده شده بهتر شود، بدون اینکه در درک گفتار یا درک فضایی کاربر تاثیر ناگواری بگذارد.   

 

اهمیت مساله ی تلاش شنیداری

علاوه بر درک گفتار، باید به آن میزان از تلاش شنیداری که کاربر از سوی خودش خرج می کند تا بتواند گفتار را در شلوغی بفهمد، اهمیت داد و این مساله ی مهمی است که در فناوری نوین پرایمکس به آن پرداخته شده است. شنیدن یک فرایندی است که بسته شرایط اکوستیکی و ویژگی های آن ممکن است نیاز به پردازش های ذهنی و شناختی اندک یا زیادی داشته باشد و این شرایط اکوستیکی است که میزان توجه کاربر را تعیین می کند. وقتی فردی به صداها گوش می دهد، مغز او اطلاعات را به صورت پشت سر هم و همزمان با ورودی های صوتی که فرا می رسد، پردازش کرده، ذخیره کرده، بازیابی کرده و با هم مقایسه می کند. این گونه فعالیت پویای مغز که برای شنیدن الزامی است یک فرایند مداوم و تجمعی است و این فرایند بدون توجه به اینکه چقدر از گفتار توسط فرد درک می شود، ادامه خواهد داشت.

حتی افرادی که شنوایی هنجار دارند، در محیط هایی قرار می گیرند که نیاز به تلاش شنیداری زیادی است. این شرایط اغلب شامل محیط هایی است که نویز زمینه وجود دارد، سطح شدت گفتار اندک است، گفتگوهایی از پشت گوشی همراه رخ می دهد که همراه با قطع و وصلی خطوط مخابرات است، به صحبت های فردی گوش داده می شود که لهجه ی غلیظی دارد و یا در بسیاری از شرایط شنیداری سخت دیگر. به طور کلی، درک گفتار وابسته به سیگنال گفتاری دریافت شده و فرایندهای ذهنی است که در ارتباط با این سیگنال ها و در خصوص تفسیر آن ها در مغز رخ می دهد.

کم شنوایی باعث کاهش توانایی فرد در فهم گفتار می شود و به همین دلیل باعث می شود فرد برای درک گفتار، به منابع ذهنی و مغزی بیشتری نیاز داشته باشد و باید توجه بیشتری از خودش خرج کند. این امر باعث می شود فرد زودتر خسته شود چون کار فکری زیادی انجام می دهد. ثابت شده است که حتی کم شنوایی ملایم باعث افزایش تلاش شنیداری و خستگی فرد می شود. خستگی شنیداری به طور غیر مستقیم باعث کاهش درک گفتار می شود چون که فرد انرژی دیگری برای همگام پیش رفتن با شرایط شنیداری و محیطی خود نخواهد داشت و انرژی ذهنی بیشتری از طرف او صرف خواهد شد و این امر در برقراری ارتباط با دیگران تاثیر خواهد گذاشت و موجب گوشه گیری او می شود.

ماهیت سیگنال صوتی پویا است و همیشه در حال تغییر است. هر گونه فعالیت اضافی مغز از سوی فرد در زمینه ی پردازش سیگنال ها موجب آهسته تر شدن روند درک و فهم سیگنال ها می شود. این امر باعث می شود تا فرد کم شنوا در محیط های شلوغ گفتگوها را نتواند به خوبی دنبال کند و بخش هایی از گفتار را از دست می دهد چون که مغز او مشغول پردازش های بخش های پیشین گفتار است و فرد قادر به توجه به ورودی های جدید نخواهد بود. این مسایل باعث می شود تا فرد دچار خستگی ذهنی نیز شود.

این عوامل باعث می شود تا کاربران کم شنوا در هنگام گوش دادن به صداها، به آسانی خسته شوند و به جای گذراندن اوقات خود با دوستان و خانواده، به گوشه ای رفته و استراحت کنند. بنابراین باید به دنبال کاهش تلاش شنیداری و درنتیجه، کاهش خستگی عصبی باشیم تا بدین وسیله به کاربر کم شنوا کمک کنیم.

کاهش تلاش شنیداری از طریق مهار نویز و بارزتر کردن گفتار

همچنان که در اوایل گفته شود، یکی از عوامل اصلی که باعث افزایش تلاش شنیداری فرد می شود، وجود صداها و نویزهای اضافی است که در رقابت با سیگنال گفتاری هستند. به همین خاطر، بهترین شیوه برای کاهش تلاش شنیداری، به حداقل رساندن میزان نویز و در عین حال، برجسته کردن سیگنال گفتاری است. در سمعک های پرایمکس، این کار به وسیله ی SpeechMaster انجام می شود. این فناوری در برنامه ی شماره ی 1 سمعک، سیگنال ها را به طور خودکار تشخیص داده و تنظیمات مخصوص را خودش انجام می دهد. عملکرد اصلی این گزینه، کاهش تلاش شنیداری کاربر در طول روز است. این فناوری بیش از یک گزینه است و همچنین شامل گزینه های پردازشی دو گوشی است که قبلا درباره ی آن توضیح داده شد. همگی این گزینه ها به صورت خودکار و با هم کار می کنند تا در بسیاری از شرایط شنیداری، منبع گفتار مورد نظر برجسته تر و نمایان شود و در عین حال، شدت صداهای دیگر کاهش یابد. این گزینه ها در سه حیطه عمل می کنند تا SpeechMaster به کمک آن ها باعث ارتقای سیگنال شود. این حیطه های پردازشی عبارت هستند از: نوع سیگنال، جهت سیگنال و بلندی سیگنال (شکل 1).

شکل 1. گزینه ی پردازشی SpeechMaster از سه عامل استفاده می کند تا موجب ارتقای درک گفتار و کیفیت صدا شود و بدین ترتیب باعث کاهش تلاش شنیداری گردد.

 

ارتقای سیگنال بر اساس نوع سیگنال. گزینه ی SpeechMaster می تواند نوع سیگنال های دریافت شده از سوی میکروفن را به درستی شناسایی کرده و دسته بندی کند. در عین اینکه سیگنال های گفتاری دست نخورده باقی می ماند، همه ی سیگنال های دیگری که به عنوان نویز طبقه بندی می شوند، بی درنگ از طریق کاهش دیجیتالی نویز کم می شوند. بعضی از ویژگی هایی که در این فناوری قرار می گیرند، مدیریت گفتار و نویز و نویزهای نوسانی است. این ویژگی هایی که برای کاهش نویز هستند، موجب ارتقای کیفیت صدا و شفافیت در سیگنال های درک شده و درنتیجه، باعث کاهش تلاش شنیداری فرد می گردد. 

ارتقای سیگنال بر اساس جهت سیگنال. به طور کلی ما همیشه با یک نفر در حال گفتگو هستیم، به ویژه اینکه ممکن است نویز رقابتی نیز در این بین وجود داشته باشد. میکروفن جهت دار باعث می شود تا صداهایی که از پشت فرد می آیند کم شود. سیستم میکروفن جهت دار دو گوشی که به صورت خودکار و تطابقی عمل می کند و دارای وضوح صوتی بسیار بالایی است باعث می شود تا منابع صوتی رقیبی که از پشت و طرفین فرد می آید، کم شده و با زاویه ی بسیار باریکی به صدای جلوی فرد تمرکز کند و همچنین صداهای ناخواسته ای که از برخی از زوایای جلویی فرد می آیند را نیز کم کند. این سیستم میکروفن جهت دار که بسته به نوع محیط صوتی و به صورت خودکار عمل می کند، این اطمینان را فراهم می آورد که نیازهای شنیداری کاربر در بسیاری از محیط های صوتی گوناگون، از جمله جاهای بسیار شلوغ و مهمانی ها، برآورده شود. این فناوری باعث می شود تا میزان آگاهی فضایی فرد در جاهای آرام تر افزایش یابد و وقتی نسبت سیگنال به نویز کمتر شود، به تدریج شعاع تمرکز آن نیز باریک تر می شود تا درک گفتار از سوی کاربر به خوبی صورت پذیرد. آن همچنین دارای ویژگی تمرکز فضایی بر روی گفتار است که قبلا به آن اشاره شد. به طور کلی، سیستم میکروفن جهت دار پرایمکس باعث درک مطلوب گفتار در بسیاری از محیط های نویزی و شلوغ می شود و بدین وسیله باعث کاهش تلاش شنیداری برای کاربر می شود.

ارتقای سیگنال بر اساس بلندی سیگنال. گزینه ی کاملا جدیدی که به فناوری SpeechMaster اضافه شده است، یک آیتم پردازشی جدیدی است که منبع غالب گفتاری را از دیگر منابع مداخله گر جدا می سازد. برای مثال، سمعک می تواند یک گفتار با سطح شدت dB SPL 75 را در حضور نویز زمینه ای با شدت dB SPL 70 شناسایی کند. با این نوع فناوری که مبتنی بر سطح شدت سیگنال ها کار می کند، فناوری SpeechMaster می تواند گفتار dB SPL 75 را از تمامی نویزهای دیگر جدا کرده و نویزها را کم کند. این امر باعث می شود تا صدای گوینده به شنونده نزدیک تر گردد و نویزهای اطراف شنونده دورتر شود. این فناوری همچون فناوری کاهش دیجیتالی نویزی عمل می کند که تمامی صداها به غیر از صدای گفتاری غالب را کاهش می دهد. تفاوتی که با فناوری کاهش دیجیتالی نویز دارد، این است که اساس فناوری کاهش دیجیتالی نویز بر پایه ی نوع سیگنال (گفتار در برابر غیر گفتار) است ولی اساس این نوع فناوری بر پایه ی بلندی صداهای محیطی دیگر است. این فناوری بر طبق سطح شدت صداها عمل می کند و در هر کانال سمعک مستقل عمل کرده و به صورت آنی و سریع فعال می شود. بنابراین فناوری SpeechMaster از تقویت زیاد نویز زمینه جلوگیری می کند و از پر شدن شکاف های کوتاه موجود در بین بخش های گفتاری توسط نویز جلوگیری می کند و بدین وسیله، امکان تداخل نویز با درک گفتار رخ نمی دهد.

این سه گزینه ی پردازشی، که موجب بهبودی کیفیت سیگنال بر اساس نوع، جهت و بلندی سیگنال می شوند، همگی با هم به صورت خودکار و هماهنگ تحت لوای فناوری SpeechMaster کار می کنند تا گفتار بالاتر از نویز و شفاف تر درک شود.

فناوری SpeechMaster در عین اینکه به دنبال فراهم آوردن یک شنوایی راحت و آسانی برای کاربر است، به دنبال فراهم آوردن کیفیت صدایی شفاف و آگاهی کاربر از فضای شنیداری اطراف خودش است. برای مثال، این مساله ثابت شده است که هر چقدر زاویه ی تمرکز میکروفن جهت دار بیشتر و باریک تر باشد، علایم فضایی بیشتری از بین خواهند رفت. بنابراین فناوری SpeechMaster بین سه حالت زیر تغییر حالت می دهد تا متناسب با شرایط کاربر، بهترین حالت را برای او فراهم آورد: حالت TruEar (که پاسخ میکروفنی است که برای سمعک های BTE و RIC طراحی شده است تا بدین وسیله جهت داری طبیعی گوش خارجی شبیه سازی گردد)، حالت جهت داری مرسوم و حالت جهت داری باریک. این گونه تغییر حالت برای حفظ علایم فضایی محیط شنیداری و نیز درک گفتار بسیار مهم و حیاتی می باشد. در مکان هایی که آرام است، باید گفتار به راحتی درک شود. برای این خاطر، حالت TruEar فعال می شود تا علایم مکان یابی حفظ شوند. وقتی نویز به چنین شرایطی اضافه شود، با افزایش سطح شدت نویز، ممکن است درک گفتار تحت تاثیر قرار بگیرد و به همین خاطر، میکروفن جهت دار مرسوم فعال می شود تا میزان نسبت سیگنال به نویز برای کاربر ارتقا یابد و در عین حال، علایم فضایی همچنان حفظ شود. از سویی دیگر، در برخی از محیط های بسیار شلوغ که جمعی از افراد با هم نشسته اند و مشغول گفتگو هستند و تمامی افراد در محدوده ی بینایی فرد قرار دارند، ترجیح فرد بر آن است که به جای اینکه صداها را مکان یابی کند، گفتار افراد را درک کند. در چنین حالت هایی، فناوری SpeechMaster به حالت جهت داری باریک می رود تا چنین مساله ای فراهم گردد. مطالعات نشان داده اند که وقتی علایم بینایی وجود داشته باشد، مکان یابی در حالت جهت داری باریک نیز حفظ خواهد شد. در واقع، چون در حالت جهت داری باریک، سیگنال ها در سمعک راست و چپ متفاوت از هم پردازش می شوند، اطلاعات فضایی مربوط به منابع صوتی غیر مورد نظر نیز حفظ خواهد شد. بدین ترتیب، کاربر از مزیت ارتقای نسبت سیگنال به نویز سودمند می شود و در عین حال، میدان صوتی او همچون تونل سر بسته ای نمی شود. تمامی این پردازش ها به صورت خودکار رخ می دهند و نیازی به دستکاری سمعک از سوی کاربر نیست.

سودمندی ناشی از فناوری SpeechMaster در مطالعه ی بالینی اخیری ارزیابی شده است که به صورت کاملا عینی، تلاش شنیداری افراد را در هنگام انجام یک تکلیف بازشناسی گفتار و با استفاده از تجزیه و تحلیل امواج مغزی (EEG) بررسی کرده اند. نتایج نشان داده است که وقتی گزینه ی پردازشی SpeechMaster فعال می گردد، اندازه گیری های عینی از عملکرد مغز حاکی از کاهش تلاش شنیداری افراد می باشد.

 

کاهش تلاش شنیداری از طریق کاهش میزان بازآوایی

صداهای موجود در محیط اغلب باعث تخریب گفتار مورد نظر می شوند. در مکان هایی که سطوح انعکاسی وجود دارد، همچون اتاق های بزرگ یا سالن های نمایش، بازآوایی باعث پایین آمدن کیفیت صوتی صدای مورد نظر می شود و به همین خاطر باعث افزایش تلاش شنیداری کاربر سمعک می شود. تحقیقات نشان داده است که افراد کم شنوا بیان می کنند که در محیط های بازآوا همچون محیط های شلوغ، در زمینه ی درک گفتار دچار مشکل می شوند.

بازآوایی به خاطر وجود پایدار صداهای انعکاس یافته از سوی سطوح سخت می باشد. درون یک اتاق، فرش، پرده ها و مبلمان باعث جذب بیشتر این امواج صوتی می شود و بدین وسیله، صدای کمتری منعکس می شود. ولی وقتی اتقای دارای این گونه وسایل نباشد، صداها درون آن بیشتر منعکس می شوند. در مکان های عمومی همچون کارگاه ها، ایستگاه های قطار و لابی هتل نیز صداها منعکس می شوند.

در بعضی شرایط، پدیده ی بازآوایی مطلوب و پسندیده است چون که باعث می شود دنیای ما طبیعی تر به نظر برسد و حتی کیفیت بعضی از صداها همچون موسیقی را غنی سازد. هر چند که بازآوایی زیاد برای درک گفتار خوب نیست و همچون نویز عمل می کند و باعث از بین رفتن شفافیت صدا شده و در زمینه ی درک گفتار تداخل می کند (شکل 2).

شکل 2. گفتاری که از سوی گوینده به گوش شنونده می رسد، از طریق مسیر مستقیم می رسد. اما صداهای انعکاس یافته ای که به گوش شنونده می رسند دارای تاخیر زمانی بارزی هستند و می توانند میزان شفافیت صدای مستقیم را خراب کرده و به همین خاطر شنیدن را سخت سازند.

 

گزینه ی جدید EchoShield که در سمعک های پرایمکس وجود دارد، برای این امر طراحی و ارایه شده است که اثرات بازآوایی را کاهش دهد تا بدین وسیله، صداها واضح تر شوند و از تلاش شنیداری کاربر کاسته شود. این گزینه ی پردازشی برای مکان هایی مناسب است که صدا در آنجا منعکس می شود و فرد بابت این امر اذیت می شود. این مکان ها شامل راهروها، سالن های سخنرانی و بسیاری از اتاق ها، حتی اتاق های معمولی می باشد.

گزینه ی پردازشی EchoShield بر روی اختلاف سطح شدت بین صدای مستقیم و صداهای انعکاس یافته (که جزو صداهای آرام است) کار می کند. تراکم دامنه ای مرسومی که در سمعک ها وجود دارد، میزان بهره ی زیادی را به صداهای آرام در مقایسه با صداهای بلند تخصیصی می دهد. درنتیجه، تراکم باعث می شود تا صداهای آرام تر انعکاس یافته بیشتر از صداهای گفتاری مورد نظر تقویت شوند و در نتیجه، شرایط برای کاربر سمعک سخت تر شود. گزینه ی پردازشی EchoSield باعث می شود تا از تقویت زیاد این صداهای انعکاس یافته جلوگیری گردد.

مشکلی که درخصوص شرایط بازآوایی وجود دارد این است که بازآوایی فقط در شرایط آرام وجود دارد. در چنین شرایطی، سمعک تشخیص می دهد که گفتار در جای آرام وجود دارد. به همین خاطر، میکروفن جهت دار معمولا در مواقعی که بازآوایی مشهود باشد، فعال نمی شود. ولی گزینه ی پردازشی EchoSield باعث می شود تا میکروفن سمعک به حالت میکروفن جهت دار درآید و گفتار مورد نظر را از سمت جلو دریافت کند و در عین حال بازآوایی حاصل از دیگر جهات را کاهش دهد.

در همان مطالعه ی بالینی که در ابتدا به آن اشاره شد و مربوط به اثربخشی گزینه ی پردازشی SpeechMaster در زمینه ی کاهش تلاش شنیداری بود، گزینه ی پردازشی EchoShield نیز با استفاده از شیوه ی تحقیقاتی مشابهی بررسی شد و نتایج بیانگر این بود که وقتی گزینه ی EchoShield فعال می شود، اندازه گیری های عینی از عملکرد مغز نشانگر کاهش تلاش شنیداری فرد در شرایط شنیداری بازآوا بود.

بهبودی کیفیت صوتی موسیقی

شنیدن یک کاری است که نیاز به تلاش شنیداری دارد و می تواند موجب خستگی ذهنی شود ولی این امر بستگی به این دارد که ما به چه چیزی گوش می دهیم. ممکن است به چیزی گوش می دهیم که باعث استراحت و کاهش میزان اضطراب ما می گردد. مثلا گوش دادن به موسیقی محبوب ما یک نمونه از این مساله است و باعث شارژ شدن ظرفیت ذهنی ما می شود. سمعک ها نباید باعث کاهش شنیداری در هنگام گوش دادن به گفتار شوند، بلکه باید تجربه ی شنیداری مطلوبی را برای فرد در هنگام گوش دادن به موسیقی فراهم بیاورند. در چنین شرایطی باید کیفیت صدای موسیقی عالی باشد. اما برآوردن این دو هدف، می تواند متناقض باشد.

در عین اینکه سمعک باید تجربه ی شنیداری عالی را در همه ی شرایط صوتی فراهم بیاورد، اولویت با درک گفتار است. این بدان معنی است که باید نویز زمینه کاهش یابد و در عین حال سیگنال های گفتاری بارزتر و برجسته تر شوند. این هدف اصلی فناوری SpeechMaster است که هسته ی اصلی برنامه اول سمعک است و به صورت خودکار عمل می کند و در تمامی ساعات استفاده از سمعک به شناسایی محیط های صوتی مختلف می پردازد و پردازش متناسب با آن محیط را انجام می دهد. گزینه ی تشخیص نوع محیط صوتی که در برنامه ی اصلی سمعک موجود می باشد، قادر است محیط های مختلفی که صداهای گفتاری در آن ها وجود ندارد، را نیز تشخیص دهد (محیط هایی همچون صداهای طبیعی یا موسیقی) و تنظیمات سمعک را متناسب با آن محیط انجام دهد تا بدین وسیله، فرد تجربه ی شنیداری مطلوبی را کسب کند. هر چند که، به محض تشخیص وجود گفتار، تنظیمات مجددا به حالتی برمی گردد که تقویت و برجسته نمودن گفتار در اولویت باشد.

چنین حالتی برای آن دسته از کاربرانی ایده آل است که در اکثر محیط ها، به دنبال درک گفتار هستند تا اینکه به دنبال درک و شنیدن موسیقی باشند. در موارد خاصی که شنیدن موسیقی، در مقایسه با شنیدن گفتگوها، در اولویت است (همچون کنسرت موسیقی)، پردازش مخصوص موسیقی باید فعال شود تا تنظیمات سمعک متناسب با ورودی موسیقی صورت پذیرد. چنین پردازشی بسیار مهم است چون که موسیقی در مقایسه با گفتار، تغییرات زیادی از لحاظ محتوای فرکانسی و سطح شدتی دارد. همچنین، شنیدن کل طیف موسیقی برای درک آن لازم است، در حالی که گفتار یک طیف فرکانسی و محدوده ی پویای محدودتری دارد.

ارتقای مهمی که در محصولات پرایمکس رخ داده است، این است که سمعک های پرایمکس دارای سه برنامه ی مختلف موسیقی هستند. این سه برنامه برای این امر طراحی و ارایه شده اند که کیفیت صدای موسیقی عنی تر شود و مربوط به سه حالت از انواع موسیقی هایی است که معمولا کاربر به آن ها گوش می دهد: موسیقی ضبط شده، موسیقی کنسرت زنده و نواختن آلات موسیقی توسط خود کاربر. این سه برنامه ی موسیقی باعث می شود تا فرد حس بهتری از گوش دادن به موسیقی ها داشته باشد.

برنامه ای که برای موسیقی ضبط شده است برای استفاده در منزل یا فضاهای سربسته ای است که موسیقی از طریق بلندگو ئخش می شود. در این برنامه، گزینه ی پردازشی TruEar فعال می شود تا صدا به صورت طبیعی و همه گیر به نظر برسد. شکل پاسخ فرکانسی سمعک متناسب با این موسیقی طوری تنظیم می شود که محدوده ی فرکانسی وسیع تری از موسیقی به گوش فرد برسد. الگوریتم پردازشی کاهش نویز غیرفعال می شود تا کیفیت موسیقی بهتر شود. در این برنامه، همچون سه برنامه های دیگر که برای موسیقی هستند، فرد می تواند تا فرکانس 12000 هرتز را نیز بشنود.

برنامه ای که برای موسیقی زنده است در مواقعی فعال می شود که فرد در یک کنسرتی حضور دارد. چون در یک کنسرت زنده، نوسانات بلندی زیادی وجود دارد، این برنامه مخصوص محدوده ی پویای وسیع می باشد و برای این حالت ها بسیار مناسب است. همچنین از آنجا که کاربر در روبروی صحنه قرار دارد، میکروفن جهت دار فعال می شود تا صداهای موجود در جلوی فرد را دریافت کند و صدای جمعیت موجود در پشت سر را دریافت نکند. به علاوه، پاسخ فرکانسی سمعک در این برنامه متناسب با ورودی موسیقی تنظیم و بهینه می شود و گزینه ی کاهش نویز غیر فعال می گردد.

درنهایت، برنامه ای که برای نواختن موسیقی توسط خود کاربر است، دارای همان مواردی است که برای برنامه ی مخصوص موسیقی زنده بیان شد. همچنین این برنامه دارای محدوده ی پویای وسیعی است تا بتواند ورودی هایی با سطح شدت بالاتر را پردازش کند و دارای پاسخ فرکانسی مطلوب شده برای موسیقی است. در این برنامه، گزینه ی کاهش دیجیتالی نویز نیز غیر فعال می شود. در این برنامه، ویژگی های پویای موسیقی حفظ می شود تا فرد بتواند موسیقی را بهتر بنوازد و صدای خودش و یا صدای سازش را بهتر از بقیه ی خواننده ها یا نوازنده ها بشنود . در این برنامه، ویژگی TruEar نیز فعال می شود چون فرد باید از صداهای بقیه ی سازها باخبر باشد..